ဘ၀ကိုကဗ်ာတစ္ပုဒ္လိုစကားေျပသို႕ျပန္လို႕ရရင္ ခဏခဏအဓိပါယ္ဖြင့္ၾကည္႕မိမည္ထင္သည္။
ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားထဲမွာဘ၀ရွိ၊မရွိ ႏွင့္ ၀တၱဳတစ္အုပ္ထဲမွာ ဆိုတာေတြးၾကည္႕စရာမေကာင္းလွပါ။
ကြ်န္ေတာ္တို႕အလိုရွိလွ်င္ၾကိဳက္သလိုအဓိပါယ္သက္မွက္ခံရန္ဘ၀သည္အျမဲအဆင္သင့္ရွိေနခဲ့ပါသည္။
ဥပမာမ်ားစြာ အဆိုအမိန္႕မ်ားစြာႏွင့္အဓိပါယ္ဖြင့္ဆိုလွ်င္လည္းဘ၀သည္အျပံဳးမပ်က္ဒီအတိုင္းဆက္ျပီး
လွ်ိဳ႕၀ွက္ဆန္္္းၾကယ္ေနျမဲသာျဖစ္သည္။

ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္တြင္ဘာကိုမွဆက္ျပီးသိမ္းပိုက္မထားႏိုင္ေသာ
ဘ၀မွာကြ်န္ေတာ္တို႕သည္အရာအမ်ားအျပားကိုသိမ္းပိုက္ႏိုင္ရန္ၾကိဳးစားရင္းျဖတ္သန္းလ်က္ရွိပါသည္။
မေသခင္အတြက္လို႕ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဆင္ေျခေပးၾကရင္းလိုအပ္တာထက္ပိုမိၾကပါသည္။ကိုယ့္၀မ္းနာကိုယ္
ေမ႕ၾကပါသည္။

သို႕ေသာ္အလင္းေရာင္သည္လံုး၀ေပ်ာက္ဆံုးမေနပါ။ႏွလံုးသားထဲမွဦးထိပ္ပန္ဆင္ႏိုင္လွ်င္အလင္းေရာင္၏
ဘာသာစကားကိုနားလည္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ထိုအတြက္ဆႏၵႏွင့္ၾကိဳးစားအားထုတ္မွဳ႕သာလိုအပ္ပါသည္။
သစ္ပင္တစ္ပင္ခ်င္းၾကည္႔ေနသျဖင့္ေတာအုပ္ပံုကိုမသိခ်င္းႏွင့္ေတာအုပ္ကိုသာၾကည္႕သျဖင့္သစ္ပင္ေတြကို
ဂရုမစိုက္မိခ်င္းအျဖစ္မွကင္းေ၀းျပီးမ်က္မျမင္ပံုဏၰားေျခာက္ေယာက္ဘ၀မွလဲလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါသည္။

သို႕ေသာ္ေနစဥ္လူမွဳ႕ဘ၀ကအျမင့္ျပန္မည္႕ေျခေထာက္မ်ားကိုေလးလံေစပါသည္။
အေတြးအေခၚမ်ားကိုအခ်ဳပ္ေႏွာင္မိေစပါသည္။ရံုးထြက္ရခက္ေစရန္ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းကိုစစ္ကူအေနႏွင့္သံုးေသာအခါ
ကြ်န္ေတာ္တို႕အေနႏွင့္အရံုွးေပးလိုက္ရန္မွလြဲ၍အျခားမရွိေတာ့ပါ။



မင္းသန္႕



ု
ု