ေသြးေခ်ာင္းစီးေအာင္ ညေတြကို ေသာက္ပစ္ခဲ့ေပါ့။
ကဗ်ာရဲ႕ေတးသြားနားေထာင္သူၾကားလိမ့္မယ္။
အသက္မဲ့ေနတဲ့အိပ္ယာမွာ အခ်စ္မပါဘူး၊အလွမပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ေသေနတာေတာ့မဟုတ္ဘူးကိုယ့္လူ။
ခင္ဗ်ားတို႕ထင္ေနတာမွန္တယ္ထင္ေနေသးသမွ်လုပ္ပစ္လိုက္စမ္း။
သမုတိသစၥာေတြေအာက္မွာ ေနာင္တဆိုတာမလိုအပ္ပါဘူး။
“ရဲ” ပစ္လိုက္စမ္းပါ။
ငါ့အတြက္ကေတာ့ပူမေနနဲ႕။
ေသြးတစ္စက္စက္ က်တဲ့ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းရွိေနေသးသမွ်
ႏွလံုးသားေတြကိုထိုးဆြ လို႕ရေသးတယ္။
ေနာက္လွည္႕ၾကည္႕လို႕ တစ္ေယာက္မွပါမလာေတာင္
ေျခတစ္လွမ္းမတြန္႕ခဲ့ဘူး။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လမ္းနဲ႕ ကိုယ္ေလွ်ာက္၊
တူတယ္ထင္ေတာ့လည္း
ႏွုတ္ဆက္လိုက္ၾကတာေပါ့ကြယ္။
မင္းသန္႕
|
ေခတ္ကေတာ့ ဘာေခတ္လဲမေမးနဲ႕
နည္းပညာေခတ္
အေရွ႕ျခမ္းကျပသနာကိုသိခ်င္လား
အေနာက္ျခမ္းကျပသနာကိုသိခ်င္လား
ဒါမွမဟုတ္ ေဘးအိမ္က ေဒၚဘုမအေၾကာင္းေျပာမလား….
ဆိုင္ဆိုင္မဆိုင္ဆိုင္
Internet ဆိုင္ထိုင္ျပီး
ဂ်ာနယ္ဖတ္ႏိုင္ရင္
ခပ္ျမိဳင္ျမိဳင္ေလးေတာင္ေျပာလို႕ရေသး။
အြန္ေစာက ဘယ္ကဲ့သို႕
Beyonce ကဘယ္ခ်မ္းသာ
Green Day သီခ်င္းအသစ္လား…..
မစြံပါဘူးကြာ။
ဘယ္ေကာင္ကေတာ့
ဘယ္အသင္းေရာက္သြားျပီ
ဟိုပြဲတုန္းက
ေသာက္နည္းျပကလူထုတ္ပံုမွားေနတယ္။
ဒါနဲ႕ ေမာ္ဒယ္(လ)အသစ္ေလးက
စကပ္ေတာ္ေတာ္တိုတယ္ေနာ္။
တကယ္သိသိမသိသိ
နဲနဲေတာ့မိေအာင္ဖတ္ထား
ဒါမွလဘက္ရည္ဆိုင္မွာအာက်ယ္လို႕ရမွာ။
စိတ္၀င္စားရင္ အိုဘားမားရဲ႕အၾကံေပးအရာရွိ
လုပ္ခ်င္ေသးလား…
အေရွ႕အလယ္ပိုင္းအေရးမွာ ဒီလိုသာဆိုရင္….
ဒါေပမယ့္
ကိုယ့္၀မ္းနာကိုယ္သာသိ
လူငယ္ေတြခင္မ်ာ
ကိုယ္ဘာယံုုၾကည္မွန္း
ကိုယ့္ဟာကိုယ္မသိရွာၾကလို႕
ကိုယ့္စာကိုယ္ေရး
ကိုယ့္ေတးကိုယ္ဆိုမယ့္
လူငယ္လူေတာ္မ်ား
ထြက္လာဖို႕အေရး
Internet ဘိုးဘိုးၾကီးမစေတာ္မူပါ။
မင္းသန္႕
|
ႏို၀င္ဘာရဲ႕မိုး
ငိုေနတဲ့ေကာင္းကင္ကေန
ရင္ဘက္ထဲထိရြာတယ္။
ခေရေတြေတာင္ညိွဳးလို႕.....
၀မ္းနည္းေနတဲ့
ၾကယ္ႏွစ္စင္း
မိုးသားေတြေနာက္မွာ
တိတ္တိတ္ေလးၾကြက်သြားတယ္
ဒါေပမယ့္ေတာင္ နဲ႕ ေျမာက္ပဲ။
ဒိုင္ယာရီထဲက
ငါ့ကဗ်ာေတြ
ဒီအခန္းက်ဥ္းထဲမွာ
တိတ္တိတ္ေလး ညည္းတြားေနၾက၊
သူတို႕ခမ်ာဆာလွျပီ။
မိုးစက္ေတြကအခန္းနံရံကို
ေဖာက္၀င္မတက္၊
အထိတ္တလန္႕နဲ႕
အခန္းတံခါးကိုထပိတ္လိုက္တယ္
ငါငိုေနတာမင္းမသိေစခ်င္ဘူး။
--
မင္းသန္႕
|
ဘယ္သူကဘယ္လိုစခဲ့မွန္း မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္၊အဲဒီတုန္းက ေဆာင္းတြင္း ဘက္ မနက္ေစာေစာဆို ကြ်န္ေတာ္တို႕သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ပါတ္ကို သံုး ရက္ေလာက္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္ၾကသည္။
သိပ္ေ၀းေ၀းလံလံ ေတာ့လည္း မဟုတ္၊ကြ်န္ေတာ္ တို႕ရပ္ကြက္မွ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ငမိုးရိပ္ေခ်ာင္း
တံတားနားထိသာ။
ကြ်န္ေတာ္ တို႕ရပ္ကြက္မွအထြက္ လမ္းမၾကီးေပၚသို႕ေရာက္လွ်င္ ခေရပင္ၾကီးတစ္ပင္ ရွိသည္။သူမ သည္ခေရပန္းျမင္လွ်င္ အလြန္ေပ်ာ္တက္ျပီး ေၾကြေနသမွ်တစ္ပြင့္မက်န္ ေကာက္ေတာ့သည္။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည္႔ရင္း ခေရပန္းကူ ေကာက္ေပးဖို႕ပင္ေမ့ေနတက္ခဲ့သည္။
သူ ခေရပန္းေကာက္တာေစာင့္ရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ ေျဖးေျဖးေလွ်ာက္ပါမွ နာရီ၀က္ မၾကာေသာခရီးကို တစ္နာရီေလာက္ၾကာမွေရာက္ေလ့ရွိသည္။
မၾကာမွီေဆာင္း၀င္ေတာ့မည္။သူမအရင္လိုပဲ ႏွင္းေတြၾကားမွာ ခေရပန္း ေတြေကာက္ေနဦးမည္လား...။အလုပ္ခ်ိန္မမွီလို႕ ဘက္(စ)ကားေတြကို ပဲေဒါသထြက္ေနမလား....။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္လိုပဲလွေနဦးမည္ထင္ပါသည္။
မင္းသန္႕
|
အဲဒီေန႕တုန္းက ေရႊတိဂံု ဘုရားေပၚမွာ လူကခပ္ရွင္းရွင္းရယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႕က ေျမာက္ဘက္မုဒ္ နားက ဇရပ္တစ္ခုမွာထိုင္ၾကဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ထိုင္ျပီးေတာ့လည္းဘာမွ ေထြေထြထူးထူးကလည္းလုပ္စရာမရွိေတာ့
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ၾကည္႕ဖို႕ထြက္သြားေရာ။လာတာမွ သံုးေယာက္တည္းဆိုေတာ့ သူနဲ႕
ကြ်န္ေတာ္ပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။
ေတြးၾကည္႕ရင္ ရယ္စရာေတာ့ေကာင္းသားပဲ။ကြ်န္ေတာ့္မွာ စိတ္ေတြလွုပ္ရွားျပီး ဘာလုပ္လို႕ဘာကိုင္ရမွန္း မသိ ျဖစ္ေနတာ အခုျပန္ေတြးေတာင္ရယ္ခ်င္တယ္။သူကပဲ စကားစေျပာတယ္ နင္“မ်က္ႏွာသီခ်င္း” နားေထာင္ျပီးျပီလား
တဲ့။အဲဒီတုန္းက မ်က္ႏွာသီခ်င္း ကတရား၀င္မွ မထြက္ေသးပဲ။ေနာက္မွသာ ခ်စ္သူ႕မ်က္ႏွာဆိုျပီး တရား၀င္ထြက္ ္တာကိုး။ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိဘူး လို႕ပဲေျပာလိုက္တယ္။ဒါနဲ႕သူကငါဆိုျပမယ္ဆိုျပီး ဆိုျပတယ္။
သူကသီခ်င္းဆိုေကာင္းလွတယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ခံစားလိုက္ရတယ္။
ဘယ္လိုလည္းဆိုေတာ့ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး တိမ္ေတြမရွိေတာ့ပဲ အျပာေရာင္ေတြပဲ ရွိေတာ့သလိုပဲ၊
ေနာက္ပိုင္းမွသိရတာက အဲဒီအခ်ိန္က မ်က္ႏွာသီခ်င္း က သူ႕ခံစားခ်က္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္တိုက္ဆိုင္ေနတာကိုး။ ကြ်န္ေတာ္အတြက္ေတာ့ တစ္ဘ၀လံုးစာ အၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္
မင္းသန္႕
|
