ရွဳပ္ရွက္ခက္တဲ့
Orchad Road ရဲ႕ညေန
ေျခလွမ္းေတြကို၀င္းလက္ေအာင္ထြန္းညွိ
ငါ့ကိုယ္ငါအေရာင္ေတြနဲ႕ေရာေနမိတယ္။
ခရစ္(စ)မတ္ တဲ့......
ငါကေတာ့ႏွစ္ကုန္ေတာ့မွာကိုပဲ
အမ်ားဆံုးေတြး
ဆာေလာင္တဲ့အေတြးေတြနဲ႕ေလ။
တကယ္ေတာ့
ဘ၀ဆိုတာ Orchard Road လို
အျမဲလွေနရင္
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ၊လူတိုင္းရဲ႕အိမ္မွာ
ခူးဆြတ္လို႕ရေနမွာေပါ့။
ဒါေပမယ့္
မလႊဲသာတဲ့ညေတြကိုသိမ္းပိုက္
ဒီကဗ်ာနဲ႕
စကၤာပူကိုႏွုတ္ဆက္လိုက္ေတာ့တယ္။
မင္းသန္႕
|
ကဗ်ာ ဆိုတာ ဖတ္တဲ့လူနဲ႕ အေတာ္ဆိုင္တာ။
ကိုယ္ကေတာ့ ခံစားခ်က္ေတြတနင့္တပိုးနဲ႕ေရးထားေပမယ့္ ဖတ္တဲ့လူက အဓိပါယ္ေပါက္ေတာ့တစ္မ်ိဳးျဖစ္တက္တယ္ဆိုတာ
ေရးဘူးတဲ့လူတိုင္းသိတယ္။
တခါတခါ ရယ္စရာေတာင္ျဖစ္သြားတက္ေသးတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္က ကြ်န္ေတာ့ပထမဆံုး တစ္ကိုယ္ေတာ္ စာအုပ္ဗ်။
အလကား ေ၀တာဆိုေတာ့ အုပ္ ၅၀ ထုတ္တာ အကုန္ကုန္တာပဲ။ဒါေတာင္ ေနာက္ဆံုးတစ္အုပ္ကို ယူမယ့္လူမရွိလို႕ စာရိုက္ေပးတဲ ့အမၾကီးကို ေပးလိုက္ရတယ္
ေအာင္ျမင္တယ္ပဲဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။
ကြ်န္ေတာ့္ အက်င့္တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာကို သူမ်ားေတြကိုေပးဖတ္ျပီးရင္ ေကာင္းလား၊မေကာင္းလား မေမးပဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတက္တာ။
ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲကေတာ့ သူတုိ႕ဘာသာ သူတို႕ ေ၀ဖန္လာမွာ ကိုေမွ်ာ္လင့္ေနတာေပါ့။ဒါမွလည္း သူတို႕ရဲ႕တကယ့္ထင္ျမင္ခ်က္ကိုရမယ္လို႕ ထင္တာကိုး။
ဒီလိုနဲ႕ စာအုပ္ေ၀ျပီး လို႕တစ္ပတ္ေလာက္သာေနေရာ၊ဘယ္သူ႕ဆီကမွ ဘာသံမွမၾကားရေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ခင္ဗ်ာ အေတာ္ မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနမိတာေပါ့။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ မ်ိဳးေဇာ္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္ကိုဖတ္ေနတုန္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႕တဲ့တဲ့တုိးပါေလေရာ။
ဒါနဲ႕ ရတဲ့အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံပဲ သူဖတ္တဲ့အနားသြားျပီးမေယာင္မလည္လုပ္ေနလိုက္တယ္။
သူကလည္း သေဘာေပါက္တယ္ထင္ပါတယ္၊တစ္ခုခုေတာ့ေျပာမွေကာင္းမယ္လုိ႕ေတြးမိျပီး ကဗ်ာစာအုပ္ကို ဟိုလွန္ဒီလွန္နဲ႕ အေတာ္ၾကိဳးစားရွာေနလိုက္တာ
“ေဆာင္း” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာလဲေရာက္ေရာ အေတာ္ၾကာၾကာမ်က္ေမွာင္ ၾကီးကုပ္ျပီး ဖတ္ေနေရာ။ကြ်န္ေတာ္လဲရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ေစာင့္ေနတာေပါ့။အဲဒီကဗ်ာက ဒီလိုဗ်။
ေဆာင္းေလအတုိက္၊ႏွင္းအရိုက္မွာ
ရြက္၀ါေတြလဲေၾကြခဲ့ျပီ။
ရြက္၀ါေၾကြသည္႕ပင္ျမင့္ထက္ဆီ
သဇင္ေတြလဲပြင့္ခဲ့ျပီ။
၁၅ မိနစ္ေလာက္လဲေနေရာ ေက်နပ္သြားသလို ျပံဳးျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုၾကည္႕ျပီးေျပာလိုက္တယ္။
“ေဟ့ေရာင္ ၊ေဆာင္းတြင္းမွာ သစ္ရြက္ေတြကေၾကြလို႕လား ဟ”
တဲ့ ။ ကဲ.....ေကာင္းေရာ။
မင္းသန္႕
|
ေသြးေခ်ာင္းစီးေအာင္ ညေတြကို ေသာက္ပစ္ခဲ့ေပါ့။
ကဗ်ာရဲ႕ေတးသြားနားေထာင္သူၾကားလိမ့္မယ္။
အသက္မဲ့ေနတဲ့အိပ္ယာမွာ အခ်စ္မပါဘူး၊အလွမပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ေသေနတာေတာ့မဟုတ္ဘူးကိုယ့္လူ။
ခင္ဗ်ားတို႕ထင္ေနတာမွန္တယ္ထင္ေနေသးသမွ်လုပ္ပစ္လိုက္စမ္း။
သမုတိသစၥာေတြေအာက္မွာ ေနာင္တဆိုတာမလိုအပ္ပါဘူး။
“ရဲ” ပစ္လိုက္စမ္းပါ။
ငါ့အတြက္ကေတာ့ပူမေနနဲ႕။
ေသြးတစ္စက္စက္ က်တဲ့ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းရွိေနေသးသမွ်
ႏွလံုးသားေတြကိုထိုးဆြ လို႕ရေသးတယ္။
ေနာက္လွည္႕ၾကည္႕လို႕ တစ္ေယာက္မွပါမလာေတာင္
ေျခတစ္လွမ္းမတြန္႕ခဲ့ဘူး။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လမ္းနဲ႕ ကိုယ္ေလွ်ာက္၊
တူတယ္ထင္ေတာ့လည္း
ႏွုတ္ဆက္လိုက္ၾကတာေပါ့ကြယ္။
မင္းသန္႕
|
ေခတ္ကေတာ့ ဘာေခတ္လဲမေမးနဲ႕
နည္းပညာေခတ္
အေရွ႕ျခမ္းကျပသနာကိုသိခ်င္လား
အေနာက္ျခမ္းကျပသနာကိုသိခ်င္လား
ဒါမွမဟုတ္ ေဘးအိမ္က ေဒၚဘုမအေၾကာင္းေျပာမလား….
ဆိုင္ဆိုင္မဆိုင္ဆိုင္
Internet ဆိုင္ထိုင္ျပီး
ဂ်ာနယ္ဖတ္ႏိုင္ရင္
ခပ္ျမိဳင္ျမိဳင္ေလးေတာင္ေျပာလို႕ရေသး။
အြန္ေစာက ဘယ္ကဲ့သို႕
Beyonce ကဘယ္ခ်မ္းသာ
Green Day သီခ်င္းအသစ္လား…..
မစြံပါဘူးကြာ။
ဘယ္ေကာင္ကေတာ့
ဘယ္အသင္းေရာက္သြားျပီ
ဟိုပြဲတုန္းက
ေသာက္နည္းျပကလူထုတ္ပံုမွားေနတယ္။
ဒါနဲ႕ ေမာ္ဒယ္(လ)အသစ္ေလးက
စကပ္ေတာ္ေတာ္တိုတယ္ေနာ္။
တကယ္သိသိမသိသိ
နဲနဲေတာ့မိေအာင္ဖတ္ထား
ဒါမွလဘက္ရည္ဆိုင္မွာအာက်ယ္လို႕ရမွာ။
စိတ္၀င္စားရင္ အိုဘားမားရဲ႕အၾကံေပးအရာရွိ
လုပ္ခ်င္ေသးလား…
အေရွ႕အလယ္ပိုင္းအေရးမွာ ဒီလိုသာဆိုရင္….
ဒါေပမယ့္
ကိုယ့္၀မ္းနာကိုယ္သာသိ
လူငယ္ေတြခင္မ်ာ
ကိုယ္ဘာယံုုၾကည္မွန္း
ကိုယ့္ဟာကိုယ္မသိရွာၾကလို႕
ကိုယ့္စာကိုယ္ေရး
ကိုယ့္ေတးကိုယ္ဆိုမယ့္
လူငယ္လူေတာ္မ်ား
ထြက္လာဖို႕အေရး
Internet ဘိုးဘိုးၾကီးမစေတာ္မူပါ။
မင္းသန္႕
|
ႏို၀င္ဘာရဲ႕မိုး
ငိုေနတဲ့ေကာင္းကင္ကေန
ရင္ဘက္ထဲထိရြာတယ္။
ခေရေတြေတာင္ညိွဳးလို႕.....
၀မ္းနည္းေနတဲ့
ၾကယ္ႏွစ္စင္း
မိုးသားေတြေနာက္မွာ
တိတ္တိတ္ေလးၾကြက်သြားတယ္
ဒါေပမယ့္ေတာင္ နဲ႕ ေျမာက္ပဲ။
ဒိုင္ယာရီထဲက
ငါ့ကဗ်ာေတြ
ဒီအခန္းက်ဥ္းထဲမွာ
တိတ္တိတ္ေလး ညည္းတြားေနၾက၊
သူတို႕ခမ်ာဆာလွျပီ။
မိုးစက္ေတြကအခန္းနံရံကို
ေဖာက္၀င္မတက္၊
အထိတ္တလန္႕နဲ႕
အခန္းတံခါးကိုထပိတ္လိုက္တယ္
ငါငိုေနတာမင္းမသိေစခ်င္ဘူး။
--
မင္းသန္႕
|
ဘယ္သူကဘယ္လိုစခဲ့မွန္း မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္၊အဲဒီတုန္းက ေဆာင္းတြင္း ဘက္ မနက္ေစာေစာဆို ကြ်န္ေတာ္တို႕သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ပါတ္ကို သံုး ရက္ေလာက္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္ၾကသည္။
သိပ္ေ၀းေ၀းလံလံ ေတာ့လည္း မဟုတ္၊ကြ်န္ေတာ္ တို႕ရပ္ကြက္မွ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ငမိုးရိပ္ေခ်ာင္း
တံတားနားထိသာ။
ကြ်န္ေတာ္ တို႕ရပ္ကြက္မွအထြက္ လမ္းမၾကီးေပၚသို႕ေရာက္လွ်င္ ခေရပင္ၾကီးတစ္ပင္ ရွိသည္။သူမ သည္ခေရပန္းျမင္လွ်င္ အလြန္ေပ်ာ္တက္ျပီး ေၾကြေနသမွ်တစ္ပြင့္မက်န္ ေကာက္ေတာ့သည္။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည္႔ရင္း ခေရပန္းကူ ေကာက္ေပးဖို႕ပင္ေမ့ေနတက္ခဲ့သည္။
သူ ခေရပန္းေကာက္တာေစာင့္ရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ ေျဖးေျဖးေလွ်ာက္ပါမွ နာရီ၀က္ မၾကာေသာခရီးကို တစ္နာရီေလာက္ၾကာမွေရာက္ေလ့ရွိသည္။
မၾကာမွီေဆာင္း၀င္ေတာ့မည္။သူမအရင္လိုပဲ ႏွင္းေတြၾကားမွာ ခေရပန္း ေတြေကာက္ေနဦးမည္လား...။အလုပ္ခ်ိန္မမွီလို႕ ဘက္(စ)ကားေတြကို ပဲေဒါသထြက္ေနမလား....။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္လိုပဲလွေနဦးမည္ထင္ပါသည္။
မင္းသန္႕
|
အဲဒီေန႕တုန္းက ေရႊတိဂံု ဘုရားေပၚမွာ လူကခပ္ရွင္းရွင္းရယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႕က ေျမာက္ဘက္မုဒ္ နားက ဇရပ္တစ္ခုမွာထိုင္ၾကဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ထိုင္ျပီးေတာ့လည္းဘာမွ ေထြေထြထူးထူးကလည္းလုပ္စရာမရွိေတာ့
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ၾကည္႕ဖို႕ထြက္သြားေရာ။လာတာမွ သံုးေယာက္တည္းဆိုေတာ့ သူနဲ႕
ကြ်န္ေတာ္ပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။
ေတြးၾကည္႕ရင္ ရယ္စရာေတာ့ေကာင္းသားပဲ။ကြ်န္ေတာ့္မွာ စိတ္ေတြလွုပ္ရွားျပီး ဘာလုပ္လို႕ဘာကိုင္ရမွန္း မသိ ျဖစ္ေနတာ အခုျပန္ေတြးေတာင္ရယ္ခ်င္တယ္။သူကပဲ စကားစေျပာတယ္ နင္“မ်က္ႏွာသီခ်င္း” နားေထာင္ျပီးျပီလား
တဲ့။အဲဒီတုန္းက မ်က္ႏွာသီခ်င္း ကတရား၀င္မွ မထြက္ေသးပဲ။ေနာက္မွသာ ခ်စ္သူ႕မ်က္ႏွာဆိုျပီး တရား၀င္ထြက္ ္တာကိုး။ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိဘူး လို႕ပဲေျပာလိုက္တယ္။ဒါနဲ႕သူကငါဆိုျပမယ္ဆိုျပီး ဆိုျပတယ္။
သူကသီခ်င္းဆိုေကာင္းလွတယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ခံစားလိုက္ရတယ္။
ဘယ္လိုလည္းဆိုေတာ့ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး တိမ္ေတြမရွိေတာ့ပဲ အျပာေရာင္ေတြပဲ ရွိေတာ့သလိုပဲ၊
ေနာက္ပိုင္းမွသိရတာက အဲဒီအခ်ိန္က မ်က္ႏွာသီခ်င္း က သူ႕ခံစားခ်က္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္တိုက္ဆိုင္ေနတာကိုး။ ကြ်န္ေတာ္အတြက္ေတာ့ တစ္ဘ၀လံုးစာ အၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္
မင္းသန္႕
|
အသက္ကိုအျပန္ျပန္အလွန္လွန္
လက္ခ်ိဳးေရ
လူမသိတဲ့ငါ့အိပ္မက္ေတြ
၂၄ ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။
တခါကေတာ့
သူ႕ကမာၻကိုသူေရွ႕ေဆာင္
မွီသေလာက္ေတာ့
လင္းပခဲ့မယ္ဆိုတဲ့
အေတြးေတြနဲ႕ေလ....
ဒါေပမယ့္
ရာသီမမွန္ပဲပြင့္တဲ့ပန္း
မြန္းမတည္႕ခင္ႏြမ္းခဲ့တယ္။
ေကာင္းကင္မွာအေမွာင္က်
ရွိသမွ်အကုန္ဆံုးရွုံး
သ႕ူေခါင္းကိုငံု႕လိုက္ရလည္း
ရင္ထဲမွာကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႕
အခ်စ္ဆံုးသူရဲ႕နာမည္
အစအဆံုး
မပ်က္သုန္းပဲက်န္ေနေသးေပါ့။
အခ်စ္ရယ္
ျဖစ္ႏိုင္ေသးရင္
အာေပါင္အာရင္းသံသံနဲ႕
ဥကၠာလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြထဲက
အူတီးအူတနဲ႕ေကာင္ေလးတစ္ေကာင္
ငါျပန္ျဖစ္ခ်င္ေသးတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ဒီတစ္ည၊ႏွင္းက်လို႕
ခေရေတြမ်ားပြင့္ခဲ့ရင္
အရင္လိုပဲေခမာသီလမ္းမေပၚမွာ
မင္းနဲ႕ငါတစ္ေခါက္ေလာက္
လမ္းအတူတူေလွ်ာက္ၾကရေအာင္လား။
မင္းသန္႕
|
ရက္စက္တဲ့ပြဲသိမ္းခရာမွုတ္သံ
နားထဲကို၊သဲ့သဲ့မဟုတ္ပဲ
စူးရွရွ၀င္လာတယ္
ငါ..ရံွုးသြား..ျပီ..တဲ့။
ဘ၀နဲ႕ကန္တဲ့ပြဲမွာ
အျပန္အလွန္မကစားရပဲ
ဂိုးျပတ္ေအာင္ရံွုးခဲ့တယ္။
အခ်စ္ရယ္
မင္းငါ့ဘက္မွာမေနခဲ့တာ
ခြ်င္းခ်က္မရွိ
ျပားစြန္းမထြက္ပဲ
အျပည္႕ကိုႏိုင္ပါျပီ။
မင္းသန္႕
|
ၾကယ္မစံုတဲ့ ညရဲ႕လကို
ဘာမွာခ်င္ေသးလည္း၊
အထီးက်န္သူခ်င္း
သတင္းေလြ႕ေလြ႕၊ရွိခဲ့ၾကတယ္။
အိပ္မက္ကလန္႕ႏိုးတိုင္း
ေနာင္တေတြ
တရွုိက္မတ္မတ္၊
ေယာင္ကိုင္းေနတဲ့အနာလို
ငါ့ႏွလံုးသားကထိုင္းအေနခဲ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႕
မင္းေရြးတဲ့လမ္း ငါ့ဘက္ျခမ္းမွာ
မဟုတ္မွေတာ့
ငါေလွ်ာက္တဲ့လမ္း
ကႏၱာရလိုၾကမ္းခဲ့တာ
မဆန္းေတာ့ဘူးကြယ္။
မင္းသန္႕
|
